De eerste blaar

De eerste blaar doet zich voor, niet op m´n voeten, maar op de rand van m´n oor. Blijkbaar toch een stukje vergeten in te smeren...

Lieve mensen,
Vanmiddag ben ik gearriveerd in een plaatsje waarvan ik zojuist de naam ben vergeten, affonsa ofzo. Ik wilde eigenlijk tot Najeta lopen, maar daar was ik al 12.00 uur en toen heb ik maar besloten om er nog zes kilometer bij aan te plakken.
Gisterochtend ben ik met Jo vertrokken uit Viana op weg naar Logrono en Navarette. Om tien uur bereikten we de buitenwijken van Logrono en kregen we koffie aangeboden van drie generaties vrouwen die pelgrims verwelkomen in Logrono. Jo zou maar tot Logrono lopen vanwege een zeer been, dus ik heb haar bij een Spaanse 92-jarige achtergelaten, wellicht zien we elkaar nog weer.
Van Logrono heb ik weinig gezien; als pelgrim door een stad lopen is geen aanrader. Bovendien was de route slecht aangegeven, dus het was flink opletten. Voor de vorm ben ik nog even een kerk binnen gewandeld, maar ik stond minstens zo snel weer buiten. Na de stad volgde een soort van park waar geen einde aan leek te komen, vervolgens een paar wijnvelden en toen was het gezellig wandelen langs de snelweg. Niet de mooiste wandeling, maar de minder mooie moeten er ook tussen zitten. Een kilometer voor Navarette vond ik een slootje waar ik m´n voeten even in heb gehangen en een sinaasappel heb genuttigd.
Voor tweeën was ik in Navarette, maar de herberg bleek pas om 14.30 uur open te gaan. Dan eerst maar een drankje bij de bar ernaast, ook geen straf.
Na opening van de herberg het dagelijkse ritueel uitgevoerd: tas uitpakken, douchen, wassen, voeten verzorgen, schrijven en relaxen. ´s Avonds kwam ik Bjarne en Peter weer tegen en we hebben samen gegeten.
Vanochtend om zeven uur weer vertrokken. De wandeling ging vandaag door de wijnvelden. Ik wandel op dit moment door de streek La Rioja, welbekend van de wijn. Overal waar je kijkt zijn velden met druivenranken. Een wijntje kost hier nog geen euro en daar maken we uiteraard goed gebruik van.
Om 12.00 uur dus gearriveerd in Najeta en na enig aarzelen toch besloten om verder te lopen. De kleine plaatsjes zijn meestal leuker om te vertoeven dan in de stadjes. Uiteindelijk wandelde ik A.... binnen en de tijd lijkt hier stil te staan. Alsof je veertig jaar terug gaat in de tijd. De supermarkt was ook vrij hilarisch: alles wat iemand eventueel zou kunnen kopen, was er. Maar een maaltijd maken met de aanwezige producten was dan weer niet zo makkelijk. Het wordt dus brood met worst.
De herberg is prima en heeft tweepersoonskamers. Een luxe die je op de camino niet vaak tegenkomt. Jo vertelde me van een vreselijk snurkende NL-vrouw. En raad eens bij wie ik op de kamer lig... Lang leve de oordoppen.
Ik ga even lekker in de tuin zitten en kijken of m´n wasje al droog is.
Goed weekend en tot later!
Liefs Carlijn